+++เขตกักกันเชื้อโรค[บ้า]+++

.

.

เอนทรี่นี้เป็นหรือ เกือบจะเป็นส่วนหนึ่งของ บลอดเวนนะครับ(*เสียงสั่น*)

.่

Prologue

.

.

.

.

.

.

.

.

ผมขับรถขนขยะสีขาวคันประจำของผมไปตามท้องถนนในขณะที่ท้องฟ้ายังไม่มีแสงสว่าง  มือผมที่จับพวงมาลัยมาตลอดทาง เิ่ริ่มปวดเมื่อยบ้างแล้ว ก็แน่ล่ะ ก็ผมขับรถมาไม่ต่ำกว่าแปดชั่วโมงได้แล้วนี่ แต่ผมก็ยังคงปล่อยมันไม่ได้แม้จะอยากหยุดรถ แล้วหลับสักงีบให้หายเหนื่อยก็เถอะ

.

ผมยังไม่ถึงจุดหมาย

.

.

ผมเฝ้าบอกตัวเองแบบนั้น มันเป็นความคิดที่ช่วยไม่ให้ผมตีรถกลับตั้งแต่โค้งแรกที่ออกจากตัวเมือง ระยะทางจากสถานที่ที่ผมจากมาและที่ที่ผมกำลังจะไปนั้น ไม่ใช่อะไรที่คุณสามารถพูดได้เต็มปากว่าสนุกและน่าตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย บนถนนที่ไร้ซึ่งบ้านคนและร้านค้า มีแต่ความเงียบ ลูกรัง และถนนสุดลูกหูลูกตา นอกจากเครื่องเล่นเพลงในรถแล้ว ไม่มีอะไรที่สร้างความบันเทิงให้ผมได้เลย ....จะมาตีโพยตีพายตอนนี้ก็สายไปแล้วเสียด้วย....

.

ยังดีนะที่ไม่ต้องห่วงเรื่องหิว ...คิดแล้วผมก็อดเหลือบมองไปยังถุงขนมที่ซื้อตุนไว้เป็นเสบียงฉุกเฉินในรถ แต่จะว่าไป ผมเพิ่งกินห่อสุดท้ายหมดไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่นา....แย่จังแฮะ...ผมถอนหายใจแรงๆ ถ้าไม่มีอะไรทำผมอาจจะต้องนั่งฟุ้งซ่านไปอีกสักพักแน่ ....หาคนคุยด้วยก็ไม่มี ผมก็ชักจะเหงาๆเหมือนกันแล้วแฮะ

.

ช่วยไม่ได้นะ..... ผมเอื้อมมือไปกดเล่นเพลงโปรดของผมเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้แล้วในการเดินทางไกลนี้ ...ผมน่าจะรู้ตัวว่าควรเตรียมแผ่นเพลงมาให้มากกว่านี้จริงๆด้วย ...ไม่น่าพลาดเลย....จริงๆนะ

.

ไม่เป็นไร อีกสิบกิโล ...อีกแค่สิบกิโลจะถึงเขตชุมชนแล้ว ถ้าแผนที่ไม่ผิดน่ะนะ หรืออาจเป็นผมที่ดูมันผิดก็ได้ ... เลี้ยวตรงนี้ และข้างหน้าสินะ ....ผมหักพวงมาลัยพลางลอบชำเลืองมองแผนที่บนจอ GPS ที่ผมพกมาด้วย ตอนนี้เวลา 04:06 a.m. แล้ว ถ้าผมคำนวณไม่ผิด อีกประมาณสามชั่วโมง ผมถึงจะถึงที่หมาย

.

.

อีกแค่สามชั่วโมง

.

.

.

อีกแค่สามชั่วโมง จะถึงบลอดเวน

.

.

.

_____________________________________

.

.

เมื่อ 1 อาทิตย์ ก่อนหน้านี้

.

.

.

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ...

.

"เข้ามา...."

.

.

ให้ตายสิ ห้องห้องนี้มันมืดเกินไปแล้วนะ

.

.

ห้องของหัวหน้าไม่เคยเปิดไฟ มันมืดสลัวอยู่ตลอดเวลา หน้าต่างที่ไม่เคยเปิด ผ้าม่านที่หนาทึบจนแสงเล็ดรอดเข้ามาไม่ได้

สิ่งที่ให้แสงสว่างมีเพียงหลอดไฟเล็กๆสีส้มที่ทำได้แค่ช่วยให้พอมองเห็นลางๆเท่านั้นว่าอะไรอยู่ตรงไหน

ผมมองไม่เห็นหน้าของเขา และ ....นั่นทำให้ผม....เดาไม่ได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

.

.

เริ่มต้นกันด้วยความเงียบ ผมคิดว่าเจ้านายผมกำลังรอให้ผมถามอยู่ ... แต่ผมก็ไม่ได้ถามออกไป

.

.

"ผมคิดว่าคุณคงรู้แล้ว ...... ถึงสาเหตุที่เรียกคุณมาในวันนี้"

".......ผมไม่ทราบครับ"

.

ผมพยายามควบคุมเสียงให้นิ่งมากที่สุด แต่มันก็ยังสั่นอยู่ ผมรู้สึกได้  เขาก็คงรู้สึกได้

.

.

.

ผมเห็นร่างของหัวหน้าในความมืดกระตุกอะไรสักอย่างดังกริ๊ก และไฟบนโต๊ะก็สว่างวาบ

บนโต๊ะนั่น ผมเห็นแผนที่ขนาดกลางของรัฐสหรัฐต่างๆ มีทั้งเครื่องหมายที่ผมเ้ข้าใจและไม่เข้าใจอยู่เต็มไปหมด

ผมรู้สึกเหมือนน้ำลายติดคอ

.

.

.

"ผมกำลังจะย้ายคุณไปประจำที่อื่น"

.

.

"....ที่.....ไหนครับ......."

.

".....ผมคิดว่าคุณกำลังจะถามทำไมซะอีก"

.

อาจจะเป็นเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังเกินไป หรือผมอาจจะหูแว่ว หรือ.....ผมอาจจะได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของเขาจริงๆก็ได้

.

"ผมคิดว่า...ผมรู้ครับ"

.

"ไม่หรอก ไนย์.....คุณไม่รู้......."

.

หัวหน้าเริ่มเคาะนิ้วเป็นจังหวะ แล้วฮัมเพลงที่แกชอบฟังอย่างที่บ่งบอกว่าแกไม่ได้เครียดสักนิด
และนั่นกลับทำให้ผมเริ่มเครียดแทน .....หัวหน้าผมชอบแกล้งคน....มากๆ....โดยเฉพาะอย่างยิ่งผม

.

"......ไนย์....คุณคิดว่าคุณทำงานกับผมมากี่ปีแล้ว"

.

".....ไม่แน่ใจครับ"

.

"ไม่เอาน่า~ไม่สนุกเลย อย่าระวังตัวแจแบบนั้น~ผ่อนคลายเข้าไว้.......นี่เป็นคำถามแก้เครียดนะ ลองนับดูหน่อยสิ"

.

คนกำลังจะถูกเด้ง  หัวหน้าจะไม่ให้เครียดสินะครับ

.

"............6 ปีครับ"

.

จังหวะเคาะนิ้วสะดุดกึก ....แล้วเขาก็เริ่มเคาะต่อด้วยจังหวะช้าๆแทน

"นานใช้ได้......นานจริงๆนะ.....นายทำงานกับฉันมานานจริงๆนะ ไนย์"

.

"นานมาก จนคุณต้องส่งไปไกลๆให้หายเบื่อสินะครับ......"

.

"ว้าาาาาาาาาาาาา~ อย่าว่าฉันกำลังไล่ให้นายไปไกลๆสิ........ถึงไม่มี'เรื่องนั้น'เกิดขึ้น ฉันก็ต้องย้ายนายอยู่ดี "

.

แม้แต่คุณก็ไม่ต้อนรับผมอีกแล้ว

.

เหมือนเขาได้ยินเสียงในจิตใจของผม ทุกอย่างเริ่มเงียบ เสียงเคาะนิ้วนั่นหยุดไปแล้ว

ผมได้ยินเสียงสูดหายใจลึกๆของหัวหน้าก่อนที่เขาจะพูดกับผมอีกครั้ง

.

"......จงอย่าคิดว่านี่เป็นการทำโทษ.....ไม่ใช่การพักงาน ไม่ใช่การโยกย้ายอำนาจหน้าที่อะไรทั้งนั้น เพราะถ้าฉันคิดจะทำอย่างนั้นจริง..........ฉันไล่นายออกไปตั้งแต่เิกิดเรื่องแล้ว"

.

เสียงของหัวหน้ากร้าวมากจริงๆ เหมือนเขารับรู้สิ่งที่อยู่ในใจผม และกำลังโกรธในสิ่งที่ผมคิดจริงๆนั่นล่ะ

.

"ฉันชอบนายมากจริงๆ แต่ก็เพราะอย่างนั้นฉันเลยต้องให้ไปทำงานที่อื่นยังไงล่ะ ........ถ้าหากฉันฝืนให้นายอยู่ที่นี่ต่อไป อนาคตนายจบแน่ๆ .........ฉันกำลังให้เวลานาย.....ให้เวลากับนาย ไปหาที่พักผ่อนสงบจิตใจก่อนต่างหากเล่า....คิดว่าเป็นการไล่ได้ยังไงไม่เข้าท่าเลยสักนิด........"

.

สิ่งที่หัวหน้ากำลังสื่อถึงผม ทำให้ผมเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง....ที่ดูถูกน้ำใจหัวหน้าไปขนาดนั้น ดูถูกน้ำใจของคนที่ช่วยผมเสมอมา ........ผมเริ่มรู้สึกถึงสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ......ชะตากรรม

.

.

"ผมกำลัง..........จะไปที่ไหนเหรอครับ"

.

"ดีใจที่เห็นนายเริ่มกระตือรือล้นในงานขึ้นมาบ้าง~~เพราะนั่นจะทำให้ฉันรู้สึกผิดน้อยลง~~~"

.....เสียงผิวปากนั่นกลับมาอีกแล้ว

.

.

ความรู้สึกผิดของผมเมื่อกี้มันหายไปไหนกันนะ......

.

.

"ไม่ต้องห่วง.....แล้วนายจะชอบ เชื่อฉัน~"

.

.

ในความมืดนั่น ผมคิดว่า ผมเห็นรอยยิ้ม

.

.

"ที่ที่นายกำลังจะไป คือ...."

.

.

.

.

________________________________

.

.

.เงียบ

เสียงของเพลงที่เล่นอยู่มานานเริ่มแผ่วลง  และดับเงียบหายไปในที่สุด

.

.

อา....จบเพลงแล้ว

.

.

.

เสียงเครื่องยนต์รถค่อยๆเบาลง รถเคลื่อนตัวช้าลง และในที่สุดก็จอดสนิท ผมจอดในพื้นที่ว่างๆในสวนแห่งหนึ่งซึ่งผมคิดว่าน่าจะพอเป็นที่จอดรถได้ .....หวังว่าคงไม่ถูกเรียกข้อหาอะไรตั้งแต่เพิ่งเข้าเมืองหรอกนะ.....

.

ผมดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูลงไปสูดอากาศยามเช้า

.

.

อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว แสงแดดที่ไม่แรงมาก ไอเย็นของน้ำค้างยามเช้า ทุกอย่างทำให้ความง่วงเริ่มเกาะกุมผมอีกครั้ง แต่ไม่รู้ทำไม ผมถึงคิดว่าตัวเองไม่ควรจะนอนในเวลานี้จริงๆเลยนะ แต่ร่างกายผมก็รับภาระจากการขับรถมานานถึงสิบกว่าชั่วโมงไม่ไหวแล้วล่ะ .....ผมอยากพักผ่อนจริงๆ

.

.

ผมควรจะไปรายงานตัวกับเจ้าเมือง แล้วเริ่มต้นเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานในงานวัดที่จะมาถึงพรุ่งนี้

.

.

ผมควรจะทำอย่างนั้น

.

.

ผมควรจะทำแบบนั้นก่อน

.

.

ผมควรจะ....ฮ้าว~......

.

.

...........บางทีการพักผ่อนก็ควรมาก่อนเรื่องงานสินะ.......อืม....ไว้พรุ่งนี้ ผมจะไปรายงานตัว

พรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้.......วันนี้ ขอเอาแรงสักวัน

.

.

แล้วผมก็เดินกลับรถอย่างเหนื่อยอ่อนเพื่อที่จะไปนอน

.

ในขณะที่ผมกำลังจะเดินกลับขึ้นรถตัวเอง ที่เป็นที่นอนชั่วคราวของผม .....ผมก็คิดได้ว่ามีบางสิ่งที่ผมควรทำก่อน

.

.

ผมหันหลังกลับไปมองรอบๆ

.

.

.

.

.

ผมพูดอย่างแผ่วเบา

.

.

'ฉันมาถึงแล้วนะ'

.

.

.

.

'บลอดเวน'

.

.

.

__________________________

.

.....

.......

นี่ไม่ใช่วันแรก  แค่บทนำ......../ทรุด

.......... ข่าวว่ารูปประกอบนั่นน่าตบจริงๆ orz"

ไม่รู้ว่าควรจะอัพยังไง อย่างนี้ผมทำผิดหรือปล๊าวววววววววววววววววววว!! /วิ่งไปตะโกนที่เหว

.

.

ฝากตัวด้วยครับ

/ทรุด

รู้สึกเสียวสันหลังมากนะเนี่ย ...... อา....พี่ชายย รีบๆลงเร๊ววว

.

.

รอวันที่ 1 นะครับ / แว้บหายไป